ਜਾਣੇ ਆਪ ਹਜ਼ੂਰ
ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂ ਹੱਸਾਂ ਮੈਂ ਮੈਂ ਹੱਸ ਨਾ ਪਾਵਾਂ
ਦੁੱਖ ਭਰਿਆ ਜੱਗ ਵੇਖ ਦੁਖੀ ਮੈਂ ਹੋ ਜਾਵਾਂ
ਹੜ ਐਨਾ ਵੱਡਾ ਆਏ ਘਰ ਬਾਰ ਰੋੜ ਲੈ ਜਾਏ
ਭੁਕਮ ਲਾਏ ਐਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਮਕਾਨ ਮੰਦਰ ਢਾਏ
ਇੱਕ ਡੋਬ ਕੇ ਮਾਰੇ ਇੱਕ ਮਾਰ ਦਬਾਏ
ਮੀਂਹ ਨਾ ਪਿਆ ਔੜ ਲੱਗੀ ਫ਼ਸਲ ਗਈ ਸੁੱਕ
ਅਨਾਜ ਦੀ ਕਿੱਲਤ ਆਈ ਕਾਤਲ ਬਣੀ ਭੁੱਖ
ਤੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਜੀਵ ਆਈ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਉਸ ਫੈਲਾਈ
ਹਾਰ ਬੈਠਾ ਗਿਆਨ ਵਿਗਿਆਨ ਮਾਨਸ ਦਾ ਲੱਭੀ ਨਾ ਦਿਵਾਈ
ਸੋਚਿਆ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵੱਸ ਨਾ ਕੁੱਛ ਤੇਰੇ ਤੇ ਐਵੇਂ ਮਾਯੂਸੀ ਛਾਈ
ਚਿੰਤਾ ਉਹ ਆਪ ਕਰੇ ਜਿਸ ਆਪ ਰਚਨਾ ਰਚਾਈ
ਕਿਓਂ ਉਹ ਜੱਗ ਤੇ ਬਿਪਤਾ ਲਿਆਏ ਆਪ ਜਾਣੇ ਉਹ ਹਜ਼ੂਰ
ਸੋਚ ਕੇ ਇਹ ਸ੍ਵਾਰਥ ਭਰੀ ਸੋਚ ਕੁੱਛ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਮੇਰਾ ਦੂਰ
No comments:
Post a Comment