ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਘੱਟ
ਦੀਵਾਲੀ ਦੇ ਦੀਪ ਜਲੇ ਜੱਗ ਸਾਰਾ ਉਜਆਰੇ
ਵੇਖ ਇਹ ਝਿਲਮਿਲ ਘੰਭੀਰ ਹੋ ਜੱਸਾ ਵਿਚਾਰੇ
ਸੁਣਿਆ ਦੀਵਾਲੀ ਤਿਉਹਾਰ ਭੱਲੇ ਦੀ ਬੁਰੇ ਤੇ ਜਿਤ ਦਾ ਪਰਤੀਕ
ਜੱਸਾ ਸੋਚੇ ਅਪਣੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੋਧਾਂ ਇਹੀਓ ਜਤਨ ਠੀਕ
ਸੋਲਾਂ ਕਲਾ ਭਰਭੂਰ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਅਗਵਾਹ
ਐਨਾ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ ਰਾਵਣ ਕੀਤਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਗੁਨਾਹ
ਰਾਵਣ ਜਾਣੇ ਗਤਿ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ਜੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵਧ ਨਾ ਕੀਤਾ
ਰਾਮ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਮੋਲ ਲਈ ਰਾਵਣ ਹਰਨ ਕੀਤੀ ਸੀਤਾ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਰਾਵਣ ਜੋ ਅਗਵਾਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਰ ਜਾਵਾਂ
ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੇਰਾ ਕਿਵੇਂ ਗਤਿ ਮੈਂ ਪਾਵਾਂ
ਰੱਖਾਂ ਹਵਸ ਭਰੀ ਅੱਖ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਘੱਟ
ਜੱਗ ਜਦ ਜਾਣੂ ਹੋਊ ਮੇਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰ ਕੋੜੇ ਕੱਢਣਗੇ ਮੇਰੇ ਵੱਟ
ਕਰ ਮੂੰਹ ਕਾਲਾ ਗਲ ਛਿੱਤਰ ਪਾ ਖੋਤੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਡਨ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੱਸਾ ਡਰੇ
ਉਮਰ ਨਾਲ ਹਵਸ ਦੀ ਅੱਗ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਏ ਇਹੀਓ ਅਰਦਾਸ ਜੱਸਾ ਕਰੇ
No comments:
Post a Comment