ਹੋਏ ਆਸ ਦੀ ਪੁਰਾਈ
ਪਾਪ ਦੀ ਨਦੀ ਡੁਬਿਆ ਮੱਧ ਜੰਗਲ ਰਿਆ ਭਰਮਾਈ
ਝੂਠ ਦੀ ਦੁਨਿਆਂ ਸਤਿ ਸਮਝੀ ਸੱਚੇ ਦੀ ਨਾ ਸੋਚੀ ਸੱਚਿਆਈ
ਆਪ ਕਰਤਾ ਮਾਨਿਆਂ ਜਿਸ ਕਰਾਇਆ ਨਾ ਜਾਣਿਆਂ ਸਹਾਈ
ਕਿਓਂ ਉਸ ਤੁਝੇ ਜੀਆ ਤੂੰ ਜੀਵਾਲਨਹਾਰ ਦੀ ਸੋਝੀ ਨਾ ਪਾਈ
ਕੁਰਾਨ ਕਿਤੇਬ ਗ੍ਰੰਥ ਰਟੇ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਲਿਵ ਲਾਈ
ਨਾ ਅਚਿੰਤ ਹੋ ਬਹਿ ਸਕਿਆ ਸੱਚੇ ਮਨੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸਿਮਾਰਿਆ
ਸੇਵਾ ਤੇਰੀ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਈ ਕਾਜ ਨਾ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਸਵਾਰਿਆ
ਛੱਡ ਨਾ ਸਕਿਆ ਸਿਆਨਪ ਬੈਠਾ ਸਮਝੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ
ਸੋਚ ਸੋਚ ਘੁੰਮਣਘੇਰੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰੇ ਇੱਲ ਤੋਂ ਕੁਕੜ ਨਾ ਜਾਣੀ
ਬੇਅਰਥ ਜੀਵਨ ਗਵਾਇਆ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਰੱਖਿਆ ਫਸਾਈ
ਅੱਗਾ ਨੇੜੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਈ ਹੁਣ ਸਰ ਫੜ ਪਛਤਾਈ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਦਵਾਰੇ ਖੜਾ ਹੋਏ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਦੀ ਸੁਣਾਈ
ਉਹ ਬਖਸ਼ਣਹਾਰ ਬਖਸ਼ੇ ਮੈਂਨੂੰ ਮੇਰੀ ਆਸ ਦੀ ਇਹ ਪੁਰਾਈ
No comments:
Post a Comment