ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਸੂਰ
ਦਿੱਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਉਠਿਆ ਸਵਾਲ
ਪੱਕੀ ਵਰਗਾ ਨਾ ਪੀਲਾ ਨਾ ਕੱਚੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ
ਕਿਓਂ ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਇਹ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ
ਜਾ ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਮੂਹਰੇ ਖੜਿਆ
ਬੂਥਾ ਵੇਖ ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ
ਭੀੜਾ ਮੱਥਾ ਚੌੜੀਆਂ ਨਾਸਾਂ
ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਹਸਾਂ
ਖੋਤੇ ਜਿੱਡੇ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਬਾਲ
ਤਾਂਹੀਂਓਂ ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਇਹ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ
ਮਾਂ ਯਾਦ ਆਈ ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੀ ਪਿਆਰਾ
ਉਸ ਦਾ ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੁਲਾਰਾ
ਚੁੰਮ ਲੈਂਦੀ ਮੇਰਾ ਬਿਲਿਆਂ ਘੀਸੀਆਂ ਵਾਲਾ ਚੇਹਰਾ
ਕਹਿੰਦੀ ਇਹ ਚੰਦ ਇਹ ਲਾਲ ਮੇਰਾ
ਮਾਂ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਮੰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਆਇਆ
ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਜਤਾਇਆ
ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਮਿਲਿਆ ਖ਼ਲਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੂੰਹ ਛੁਪਾਇਆ
ਰੂਹ ਮੇਰੀ ਨਿਖਰੀ ਮੰਨ ਹੋਇਆ ਨਿਹਾਲ
ਕਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਹਸਮੁਖ ਚੇਹਰਾ ਕਿੱਥੇ ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ
ਜਿੰਦ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ ਫਿਰ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ ਸਵਾਲ
No comments:
Post a Comment