ਜੱਸੇ ਕਵਿਤਾ ਸੁਣਾਈ Jassa Recited Poem p5

                                    

                                                    ਜੱਸੇ ਕਵਿਤਾ ਸੁਣਾਈ 

ਅਕਲੋਂ ਅੰਨਾ ਅੱਧਾ ਜੱਸਾ ਅੱਧਾ ਸ਼ੌਦਾਈ 

ਦੱਸਾਂ ਦਾਸਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਾ ਹਸਿਓ ਮੇਰੇ ਭਾਈ 

ਕਵਿਤਾ ਸੁਣ ਬੀਵੀ ਬੋਲੀ ਵੇਹਲਿਆਂ ਦੇ ਫਾਲਤੂ ਕੰਮ ਖੇਹ ਤੇ ਸਵਾ 

ਚੰਗਾ ਧੰਧਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕਰੇਂ ਸਿਰ ਖ਼ਾਏਂ ਮੇਰੇ ਐਵੇਂ ਖ਼ਾਮਖ਼ਾਹ

ਗੁੱਸਾ ਜੱਸੇ ਚੜਿਆ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਅਗੋਂ ਜੱਸਾ ਬੋਲਿਆ 

ਪੋਚਾ ਨਹੀਂ ਲੌਣਾ ਬਾਲਟੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜੱਸੇ ਡੋਲਿਆ

ਲੀੜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਧੋਣੇ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵੀ ਮੈਂ ਨਾ ਕਰਸੀ 

ਅੱਖਾਂ ਬੀਵੀ ਦਿਆਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਜੱਸੇ ਤੇ ਰਾਸ਼ਨ ਲੈ ਬਰਸੀ 

ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੇ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਕੀ ਮੈਂ ਪੌਣਾ ਤੇਰਾ ਅਚਾਰ  

ਬਿਸਤਰ ਆਪਣਾ ਗੋਲ ਕਰ ਲੈ ਹੋ ਮੇਰੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ 

ਵੇਹਲਾ ਨਖੱਟੂ ਬੈਠਾ ਮੰਡੇ ਤੋੜੇਂ ਉਤੋਂ ਕਰੇਂ ਗੁਨਾਹ  

ਦੇਖਦੀ ਆਂ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵੇਂਗਾ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲੂ ਤੈਂਨੂੰ ਪਨਾਹ

ਸੁਣ ਸਜਾ ਜੱਸਾ ਡਰਿਆ ਮਾਫੀ ਮੰਗੇ ਮਿੰਨਤ ਕਰੇ ਕੰਨ ਫੜ੍ਹਕੇ 

ਕਹੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨ ਜੀ ਨਾ ਪਾਊਂ ਬਖ਼ਸ਼ ਖਤਾ ਨਾ ਕਰੂੰ ਮੁੜਕੇ 

ਝੱਟਕਾ ਖਾ ਅਕਲ ਜੱਸੇ ਨੂੰ ਥੋੜੀ  ਜਹੀ ਹੁਣ ਆਈ

ਉਹ ਦਿਨ ਗਿਆ ਜੱਸੇ ਕਵਿਤਾ ਨਾ ਬੀਵੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ 

xxxx

                                  Jassa Recited Poem 

Half-wit Jassa foolish to no end 

Let me tell you his story don't laugh my friend 

To his wife his poem Jassa recited 

Lazy lout's hobby she said unexcited 

Jassa's feathers ruffled in anger he blurted 

No more will I clean the house he asserted 

Will not do the laundary nor iron cloths 

Did't go well with wife she was out of sorts

No housework what  possible use I have of you 

Pack your bags out of my house you must move 

Idler uncouth  and guzzling food for free 

 Let me see who gives refuge who tolerate thee 

Scared repentant with hands on ears Jassa did plead 

Without you I can't live forgive the gaffe will not repeat 

Shock wisened Jassa some sense got knocked into his brain 

Resolute is Jassa never read  Jassa his poem to his wife again 

xxxx

                           जसे कविता सुनाई 

 अक्लों अना अधा जसा अधा शौदाई

दसां दासतां उस दी ना हसियो भाई 

कविता सुन बीवी बोली वेहलियां दे फालतू काम खेह ते सुआ

चंगा धंधा कोई ना करे सिर खाए मेरा ऐवें खामखाह

गुस्सा जसे चढ़िया हिम्मत कर अगों बोलिया 

पोचा नहीं लौन्ना बाल्टी दा पानी जसे डोलिया 

लीड़े वी नहीं धोने इस्त्री वी ना मैं करसी

अखां बीवी दियाँ लाल होइयाँ जसे ते राशन लै बरसी 

कम नहीं जे तूं करना की मैं पौना तेरा आचार 

बिस्तर अपना गोल कर लै हो मेरे घरों बाहर 

वहला नखटू बैठा मंडे तोड़ें उतों करें गुनाह 

देखां तूं किवें जीवेंगा किथे मिलु तैनू पनाह 

सुन सजा जस्सा डरिया माफी मांगे कान फड़के

कहे तेरे बिन जी ना पाऊं बख्श खता ना करूं मुड़के

झटका खा अकल जसे  नू थोड़ी जही हुनआई 

ओह दिन गिया जसे कविता ना बीवी नू सुनाई