ਜੱਸਾ ਝੱਲਾ
ਝੱਲਾ ਮੈਂ ਝੱਲਾ ਮੇਰਾ ਜਹਾਨ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਝੱਲ ਖਿਲਾਰਿਆ
ਲੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੁਧਾਰਣ ਲਈ ਸਾਰਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਹਾਰਿਆ
ਝੱਲ ਖਲਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਜ ਨਹੀਂ ਅਸੀਂ ਆਏ
ਬਚਪਣ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਜੁੱਤੇ ਖਾਏ
ਮਾਸਟਰ ਕਹੇ ਊੜਾ ਊਂਠ ਮੈਂ ਕਹਾਂ ਊੜਾ ਬੋਤਾ
ਚੁੱਕ ਖੂੰਡੀ ਮਾਸਟਰ ਮਾਰ ਪਿੰਡਾ ਮੇਰਾ ਧੋਤਾ
ਬੀਵੀ ਨਿਕਲੀ ਸੁਰਖੀ ਪਾਊਡਰ ਲਾ ਵੇਖ ਹੱਸੀ ਆਈ
ਬੁੱਢੀ ਘੋੜੀ ਲਾਲ ਲਗਾਮ ਬੇਅਕਲ ਬੱਕ ਬੈਠਾ ਮੈਂ ਭਾਈ
ਇਸ ਝੱਲ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਖਾ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹ ਨਾ ਉਸ ਬਣਾਈ
ਝੱਲ ਖਿਲਾਰਦੇ ਧੌਲੀ ਹੋਈ ਦਾੜ੍ਹੀ ਉਮਰ ਮੇਰੀ ਆਈ
ਮੋਟੀ ਖੱਲ ਖੋਤੀ ਬੁੱਧ ਅਕਲ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਨਾਹੀ
ਝੱਲੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੋਸਤ ਦਿੱਤੀ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਮੈਂ ਪੀਤੀ ਸ਼ਰਾਬ
ਲੌਂਦਾ ਰਿਹਾ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਦ ਇਕ ਹਾੜਾ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਹਿਸਾਬ
ਚੜੀ ਜੱਸੇ ਟੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਭੰਗੜਾ ਲੱਗਾ ਮੈਂ ਪੌਣ
ਬੁੱਢਿਆਂ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲੌਂਣ
ਸਾਂਭ ਨਾ ਸਕਿਆ ਪੈਰ ਥਿੜਕਿਆ ਮੈਂ ਡਿੱਗਾ ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਭਾਰ
ਗੰਜ ਤੋਂ ਵਿਗ ਸਿਰਕ ਗੰਜ ਨੰਗੀ ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਚਾਰ
ਉਤੋਂ ਬੁੱਢੀ ਹੋਈ ਗੁੱਸੇ ਖਾਈ ਸੈਂਡਲਾਂ ਦੀ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਰ
ਝੱਲੇਪਨ ਵਿੱਚ ਜੱਸਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਮਜ਼ਾ ਕਰੇ ਬਦਲਨ ਦੀ ਨਾ ਰੱਖੇ ਚਾਹ
ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਕੋਈ ਜੱਸੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜੱਸਾ ਦੱਸੇ ਉਸੇ ਇਹੀਓ ਰਾਹ
No comments:
Post a Comment